Behoud de Parel op Facebook.

U bent hier

Het is inmiddels al meer dan een halfjaar geleden dat op ons erf zich een nieuwe bewoner heeft aangemeld. Toen ze met veel traumatisch geweld bij ons introk was ze bijna kaal, je zou kunnen zeggen naakt en zeker niet moeders schoonste. Bovendien kon ze maar om beurten uit haar linker of rechter oog kijken. Ze was geen “vreemde eend” maar een ontsnapte zgn. “scharrelkip”. Ontsnapt uit een kippenbordeel met 30.000 lotgenoten wist zij te ontkomen aan de gang naar de kippensoep of bouillon van Knorr. Bijzonder knap van zo’n kale neet, want de volière waarin ze bijna één jaar geleefd had was op een nacht plotseling omgetoverd tot een “Moulin Rouge”. Bij rood licht blijken kippen namelijk niks meer te kunnen zien zodat je alles met ze kunt doen zonder dat ze weglopen. Op die wijze worden de rood verlichte kippensnollen door boze mannen opgepakt en met veel tam tam in een krat gewrongen. Gelijk een blik sardientjes. Ontkomen aan dergelijk buitensporig geweld vereist veel slimheid en bovenal snelheid. Nou dat had ze! Als een Usain Bolt rende ze langs onze erfafscheiding en met veel gekakel en gekrijs. Het leek wel een schreeuw om hulp, red mij! Gelukkig zijn Homo sapiens toch wat slimmer dan de Gallus domestici oftewel de kip. Kortom, met mijn diervriendelijke hulp belandde onze gehavende Witte Veder, want zo noemen we haar inmiddels, in een ons eigen luxe appartement voor leghennen. Nu niet met duizenden andere half kaal gepikte industriekippen, maar met slechts 4 rijkelijk gevederde medebewoonsters.

kip1_0

Prachtig denk je toch, maar een gestreste ADHD-kip te midden van een gesettelde commune van fraai gekleurde leghennen is toch chaos in de tent. Daar zit je dan halfnaakt tussen een stel allochtone soortgenoten die vol gevederd en gekleurd in hun jas zitten. Professionele hulp leek onontkoombaar om het integratieproces van deze nieuwe bewoner te laten slagen. De eerste stap in dit proces was al snel genomen: de spuitbus! Het was al bijna middernacht toen ik, komend vanaf de WC, mij met de dennengeurspuitbus op weg begaf naar het kippenappartement. Daar zat Witte Veder, weggedoken in een hoekje, ver weg van de voor haar vreemde soortgenoten. Met mijn op rood ingestelde militaire hoofdlamp begon ik als een dief in de nacht al onze kippen te besproeien met dennengeur. Ze merkten er allemaal niks van en hadden geen flauw benul van wat ik aan het doen was. En dan de volgende ochtend. De kippenmeute kwam van stok alsof ze rechtstreeks uit het dennenbos kwamen. Iedereen rook even lekker en Witte Veder hoorde er plotsklaps helemaal bij. Toch was daarmede het integratieproces nog lang niet geslaagd. Als voormalige megastalbewoner durfde Witte Veder nl. haar nieuwe dennengeurvrienden nog niet te achtervolgen naar buiten. Ze bleef achter in haar kippenappartement en kon daar eindelijk, zonder concurrentie van 29.999 andere kippen, zich ongestoord tegoed doen aan de meest heerlijke etensresten op een bedje van kippenkorrel, gedrapeerd met gemengd graan. En zo kwam Witte Veder van de voerketting uit de megastal terecht in het vier sterrenrestaurant “La poule de Gruise Epper”. De gevolgen van deze rigoureuze verhuizing lieten niet lang op zich wachten. De blote Witte Veder werd niet alleen dikker maar kreeg ook weer veren. Immers, ze werd niet meer kaal gepikt door heftig naar voer zoekende zgn. scharrelgenoten, nee, ze behoorde nu tot de geurgroep “Odeur de pin poulet”.

Langzaam veranderde ze van een “lelijkerd” in een bijna Franse schoonheid die geïnteresseerd raakte in waar haar mede appartementsbewoners toch elke ochtend naar toe scharrelde. Zou dat misschien de grote buitenwereld zijn waar ze even aan had mogen ruiken tijdens haar miraculeuze ontsnapping uit de mega scharrelkipstal? Ze moest nog even geduld hebben want naaktlopen lag niet in haar aard. Dit ondanks de inmiddels rijkelijk toenemende groei van witte vederen op haar kippenborst. Maar toen de borsten van Witte Veder eenmaal goed bedekt waren kon de stap naar buiten gewaagd worden.

kip2

Het “moment suprême” zat er aan te komen. En zo geschiedde op een goede dinsdagmorgen dat Witte Veder plotseling buiten vertoefde, te midden van haar geurbewoonsters die zij nog niet zo lang geleden als allochtone kippen beschouwde. Het echte scharrelen kon beginnen! Omdat iedereen Witte Veder graag buiten wilde zien lopen was dat snel geleerd omdat rijkelijk met gemengd graan werd gestrooid. Ze moest snel zijn want voor ze het wist graaiden de collegae scharrelkippen het graan voor haar grote poten weg. Nou snel, dat had ze geleerd tijdens haar ontsnapping aan de bouillonsoep. En zo leerde Witte Veder de buitenwereld kennen en groeide ze verder op van “Binnenkip” tot “Buitenkip” oftewel van “scharrelkip” tot “uitloopkip”. Dan wordt het wachten op de uitloopeitjes! Tijdens haar miraculeuze ontsnapping had Witte Veder in het veld diverse stresseieren laten vallen waardoor ze helemaal eiervrij in haar nieuwe kippenappartement belandde. Na deze emotionele beleving kwam haar eiersprong niet meer opgang. Maar zonder medisch consultatie werden wij opnieuw verrast door Witte Veder met het leggen van haar, voor ons, eerste ei. Vreemd genoeg was het leggen van minder eieren nu juist de oorzaak dat ze vanuit haar megastal naar de firma Knorr had moeten verhuizen.

Eenmaal dagelijks buiten werd Witte Veder steeds mooier. Haar verwondingen uit de megastal waren inmiddels niet meer zichtbaar waardoor ze steeds witter leek te worden. Alleen aan haar staart was nog een stukje traumatisch geschiedenis te herkennen. Maar ze had ook iets heel moois wat aanvankelijk juist erg lelijk leek: haar kam! Witte Veder’s toch wel erg grote kam hing tijdens haar ontsnapping over haar kale nek en kippenkop. Daardoor kon ze maar met een oog kijken. Door met haar kippenkop naar links of naar rechts te schudden kon ze ook wisselend met haar linker- of rechteroog kijken. Aanvankelijk had ze het daar wel moeilijk mee want nu moest ze als uitloopkip echt scharrelen in plaats van simpel boven de voerketting hangen en als een soort jaknikker maar korrels pikken. Maar ook deze genetisch bepaalde hindernis wist onze Witte Veder met verve te tackelen.
Inmiddels legt Witte Veder bijna elke dag een wit ei en speciaal op zondag eren wij onze held met een heerlijk zacht gekookt eitje! Ahrendsoog zal ongetwijfeld trots zijn op Witte Veder!
Een eirijk en voorspoedig 2013!

Caius Molendinarius

Projecten & onderwerpen: 
Behoud de Parel